براي من ديگر او نيست

وقتی که دارم حرفهای دلم را مرور میکنم تنها چیزی که بهش میرسم دو قطره اشکی است که از چشمانم می ریزه. اگه حتی انتظار یک عشق دلت رو آتیش بزنه و از انتظار کشیدن بتونی تلخی غم را خوب لمس کنی آن وقت شاید بتونی منو درک کنی .... اما من فقط اون رو در قلب خودم و در باورها و رویاهایم زنده نگاهش داشتم .اگه یه روزی همه ستاره های شب خاموش شدند. اگه تو چشمات تونستی تنهایی شب رو در ک کنی و اگه اون لحظه از ته دل واسه دردل کردن با یه دوست احساس نیاز کردی فراموش نکن کسی هست که در این طرف دنیا همیشه به یاد تو و در انتظار توست.حسرت کشیدن را این همه تلخ تصور نمی کردم ولی یاد گرفتم چون دیگر از این به بعد هر ثانیه ام حسرت خواهد بود ... به وقت دوست داشتن ؛ به وقت انتظار کشیدن و حتی به وقت خندیدن ....

واقعيت يا حقيقت

.گل تشنه در هواي باراني منتظر باغبان خود نمي ماند

حس تنهايي

غم عجيبي تمام بدنم را فرا گرفته بود. دل شوره امانم را بريده بود . نميدانم از چه كسي كمك بخواهم شايد خبري از او بگيرم.دوشنبه.سه شنبه.چهارشنبه ... از او هيچ خبري نمي شد. ديگر مفهموم زمان را از دست داده بودم..جمله آخرش در سرم مي پيچيد:مارفتيم خداحافظ

صداي شاملو در اتاقم بيداد ميكرد

اگر مي خواهي نگهه ام داري دوست من، مرااز دست مي دهي. اگر ميخواهي همراهي ام كني دوست من، تا انسان آزادي باشم ميان ما همبستگي از آن گونه ميرويد كه زندگي ما هر دو تن را غرق در شكوفه كند.

دوستي

با ديگري بودن بسيار دشوار است به ويژه اگر دوست بداريش.آن گاه ديگر هيچ چيز بي اهميت نيست . حتي آن چه جزي يا پيش پا افتاده مي نمايد

سرود آشنايي

كيستي كه من

اين گونه

به اعتماد

نام خود را

با تو مي گويم

كليد خانه ام

در دست ات مي گذارم

نان شادي هايم را

با تو قسمت مي كنم

به كنارت مي نشينم و

بر زانوي تو

اين چنين آرام

به خواب مي روم

بدترين نوع دوست داشتن

من حالا او را آنچنان دوست داشتم كه هيچ زني هيچ مردي را دوست نداشته چون هيچ زني با علم به اينكه انتظارش بيهوده است منتظر مرد خود نمانده

سكوت

سكوت سرشار از سخنان ناگفته است

از حركات ناكرده

حرف هاي به زبان نيامده

شگفتي هاي پنهان

در اين سكوت حقيقت ما نهفته است

حقيقت تو

و من